Mniej i dosłownie.

No dobra.
Dobra... Tylko spokojnie, bez nerwów.
Bądź dla siebie dobra, bądź dla siebie dobra, bądź dla siebie dobra...Mimo to, że na większości kroków słyszy się: "nie rób tego, nie rób tego, a tamtego nie rób tak, to nie dobrze tak robić, a czemu Ty taka jesteś?. Bo, kurwa, tak. Nie wiem czemu taka jestem. Tak się nauczyłam, taki mam geny, tak nie daję sobie wyjścia, tak jest i tak mi się podoba. I, co gorsza dla pytających, tak będzie.
Nie, to nie cynizm, to nie jest żadna złośliwość.
Ja po prostu siebie lubię i im dalej w to wszystko idę, tym bardziej. Do narcyza mi daleko. Przestałam w siebie patrzeć jak w obrazek, a przede wszystkim srać po kątach i martwić się: "A co pomyślą o mnie ludzie?".
Odechciało mi się po prostu. I wiecie co? Jest mega.
Czasami łapię się na tym, że zastanawiam się co by było gdyby i za bardzo analizuję, ale kiedy tylko spostrzegę to, to kopię się w tyłek i wrzucam na luz.

Dużo się mam do nauczenia.
Ot, na przykład słuchać siebie. Rozumieć siebie i być dla siebie dobrą. Tak mi dzisiaj powiedzał OłDi. Że trzeba być dla siebie dobrą. Nie tyrać się za bardzo i słuchać, wysłuchiwać co się dzieję we wnętrzu. Moim własnym i niczyim innym.
Się potem robią jakieś dziwne spięcia, napięcia, nerwy i inne niepotrzebne iskry przeskakują. Później jest ciężko zapanować nad tą rozpędzoną machiną i bardzo łatwo zrobić sobie krzywdę.



A podobno... Życie jest proste.
Może trzeba w końcu to zrozumieć? 



To, co co roku o tej samej porze.
Po świętach.
Muszę przyznać, że jest to jeden z moich ulubionych tygodni w roku. Między świętami i Nowym Rokiem. Pomijając już fakt, że tydzień ten jest wieńczony moimi urodzinami, to w ogóle jest w nim jakaś magia. Ludzie chcą się ze sobą spotykać, bawić się. W domu pachnie jeszcze świętami i trochę prochem z petard. Lampki jeszcze są powieszone i świecą na tyle mocno, że atmosfera jest niesamowita. Choinka się nie sypie. Wszyscy mają w głowie planowanie Sylwestra i to gdzie i z kim będą spędzać tą przełomową noc.
Ja w ten tydzień robię sobie rachunek z całego roku. Zastanawiam się co było ok, a co nie, czego zabrakło,a  co się przelało. Jeszcze jakiś czas temu byłam w stanie w punktach wymieniać różne takie refleksje. Dzisiaj wyszła by z tego raczej proza na kilkanaście stron. Podaruję sobie.

Cieszę się, że mogłam przeżyć ten rok. Było bittersweet. Chociaż nie pamiętam, żeby był rok, który byłby tylko bitter albo tylko sweet. Wniosek? Nie jest gorzej! :D Kciuki w górę i hajfajfy ;)

Wiecie ile mija lat? Pięć, trzy... I wszystko teraz. W tym tygodniu mija. I wszystko się zmieniło... Zmieniło się wszystko, co wydawało się niezmienne...







So this is how the story went
I met someone by accident
That blew me away
That blew me away

It was in the darkest of my days
When you took my sorrow and you took my pain
And buried them away, buried them away

I wish I could lay down beside you
When the day is done
And wake up to your face against morning sun
But like everything I've ever known
You'll dissappear one day
So I'll spend my whole life hiding my heart away

I dropped you off at the train station
And put a kiss on top of your head
I watched you wave, watched you wave
Then I went on home to my skyscrapers
Neon lights and waiting papers
That I call home
I call that home

I wish I could lay down beside you
When the day is done
And wake up to your face against the morning sun
But like everything I've ever known
You'll disappear one day
So I'll spend my whole life hiding my heart away
And I can't spend my whole life hiding my heart away, away.

Woke up feeling heavy hearted
I'm going back to where I started
The morning rain
The morning rain
And although I wish that you were here
But that same old road that brought me here
Is calling me home
Is calling me home

I wish I could lay down beside you
When the day is done
And wake up to your face against the morning sun
But like everything I've ever known
You'll disappear one day
So I'll spend my whole life hiding my heart away
I can't spend my whole life hiding my heart away 



 Szukam mieszkania. Współlokatorów też. Im będzie nas więcej tym lepiej.
Od stycznia chciałabym już wyfrunąć z gniazdka. Niech święta jeszcze bedą domowe, tak jakby Babcia chciała.
A później już muszę odejść, bo się zaczyna robić bardzo duszno i bardzo ciasno, mimo wystarczającej liczby metrów kwadratowych...



Nie ma co gadać, trzeba działać :)



 "Był sobie ojciec i syn. Pewnego dnia syn przyszedł do ojca i powiedział "Tato, chcę się wyprowadzić z domu, chcę znaleźć żonę i żyć samodzielnie". Ojciec odparł mu "Jeszcze za wcześnie". Syn nie sprzeciwił się.
Po pięciu latach syn wrócił do ojca i powiedział mu, że chce się usamodzielnić. Ojciec odparł "za wcześnie". Syn przyjął to jak ostatnio.
Minęły kolejne lata, syn znów mówi do ojca "Ojcze, chcę odejść, mieć własną rodzinę.", ojciec odpowiedział "jeszcze nie teraz".
Syn wrócił do swoich zajęć bez słowa sprzeciwu.

W tym momencie ojciec zapłakał."


Wnioski same się nasuwają.
Kolejna rzecz:

"Widziałaś kiedyś gniazdo bocianie? Młode boćki próbują w gnieździe machać skrzydłami, które są jeszcze za słabe do lotu. Kiedy jednak będą gotowe wyfruną z gniazda. Ich rodzice nie będą ich zatrzymywać... I taka jest ta gatunkowa różnica...Życzę Ci, żebyś machała skrzydłami, a kiedy będziesz gotowa- leć!"


A teraz bez cudzysłowu.
Dzisiaj pomyślalam sobie, że wielu, wielu ludzi chce dowiedzieć się jak Bóg wygląda, kim jest. Wyobrażają sobie go jakoś i tak z tym wizerunkiem idą przez życie.
Mają pretensje do Boga o to i o tamto. Sama też miewam, mimo że ciężko się do nich przyznać.
I te wszystkie pretensje i rozczarowania są, wydaje mi się, przez to, że narzucamy Bogu to, w jaki sposób chcemy Go widzieć.
Wiecie co jest w tym najbardziej niesamowite? Że On na to pozwala i nic z tym nie robi.
Stałam dzisiaj na mszy. Patrzyłam na ludzi w kościele i zastanawiałam się jak to jest, że On jest dla nich wszystkich naraz, dla nas wszystkich, a jednocześnie dla każdego z osobna równie intensywnie. Jak to jest, że każdy ma z nim kontakt... Jedni większy, inni mniejszy.
Może to właśnie to, że każdy na Boga zakłada maskę daje Mu przewagę, by przez tą maskę przeniknęło jakieś Jego do nas światło i Jego miłość. Może to właśnie za pomocą tej maski, którą nakładamy Jemu, a tym samym sobie.
Każdy tworzy swój osobny kod, przez który widzi Boga. Bóg zna je wszystkie i dostaje się do człowieka w każdy możliwy sposób.
Dzięki kodowi jesteśmy w stanie w ogóle Go sobie wyobrazić i w jakiś sposób się z Nim połączyć...

Nie wiem na ile to zrozumiałe.
Tak czy inaczej, przy każdym dzisiaj zobaczyłam zupełnie co innego. Każdy inaczej widzi Boga, ale Bóg dla każdego jest jeden. Ten sam, kochający tak samo- bez różnicy.






Wielkie pragnienie miłości we mnie jest. Nie chciałabym tej energii źle spożytkować. Trzeba się pilnować. 



 Coś, jakby ogromny bąbel, bańka mydlana otaczająca moje miasto, moją przestrzeń po prostu pękło. Pękła i wpuściła w bramy świeże powietrze.
Od bardzo dawna moje płuca nie zaznały ożywczego tlenu i funkcjonowały na zapasach, które powoli się wyczerpywały. Niosłam samą butlę z resztkami tlenu, którymi musiałam oddychać.
Pod tą szczelną i coraz to bardziej odporną na bodźcce z zewnątrz powłoką robiło się ciemniej, a jej granice się zacieśniały. Ścieżki udeptywały się, a próba wytyczenia nowych kończyła się na niejasnym wspomnieniu dawnych odkryć...
Przygasanie, powolne ubezwłasnowalnianie.
Marzenia, myśli, wyobrażenia, cele i priorytety były sterowane i nakierowywane na jedno.
Całe szczęście, że jeszcze gdzieś pod tym wszystkim była pamięć o spokoju i o harmonii. O porządku, który był kiedyś częścią mojego świata.
Pamięć zaczęła nawoływać i dopominać się powrotu tego stanu rzeczy.
Niedługo trzeba było mnie namawiać do przedsięwzięcia odpowiednich kroków.
Pare miesięcy niepokojów, zastanawiania się, rozmyślania czy lepiej tak czy może inaczej to ująć i plan wypłynięcia na powierzchnię po powietrze zaczął nabierać kształtów...



Ostatnim elementem, żeby w końcu odetchnąć było pożegnanie. Pożegnanie- może nie na zawsze i nie  ze łzami, ale na pewno z nadzieją. Z nadzieję że pociąg, który wywozi w dal Jego natrafi w pewny miejscu na delikatny punkt bariery, która utrudnia swobodnie żyć i rozerwie ją na strzępy. Tak się też stało. On odjechał i cała układanka odnalazła swój ostateczny kształt.

To bardziej zawiłe niż umiem przytoczyć... Sama jeszcze nie rozumiem.

Jestem wolna. Mogę oddychać. 



Przez chwilę miałam nawet pomysł, żeby coś napisać...

Rozkręcanie firmy nie jest takie złe jak mogło się na początku wydawać. Po kilku kryzysach następujących jeden po drugim, udało się dojść do budujących wniosków, a przeliczając należność z pewnych działań zawodowych, mogę powoli zasypiać spokojnie. Co więcej, mogę sobie nawet pozwolić na pobudkę około godziny 9, ponieważ krystalizują się moje predyspozycje wydajnościowe, a wyniki są takie, że lepiej mi się pracuje później niż wcześniej...


Minęła mi wena. Czasami chciałabym tu wrócić, ale nie wiem czy jest po co.




Postanowiłam w końcu coś napisać. Dawno mnie tu nie było, nie wiem czy ktokolwiek tu jeszcz bywa.

Zmieniłam pracę. Teraz ubezpieczam ludzi, a przynajmniej staram się. Opornie idzie, bo często ludzie są nieufni. Cóż... Nie będę się poddawać, bo uważam, że robię dobrze :)

Co prawda, potrzebowałabym wakacji, żeby sobie odpocząć, ale chyba nie ma czasu.

Jestem szczęśliwa, przyznam się.

Kto by się spodziewał? :)

Za mały mam łeb do tego wszystkiego, ale sił jeszcze dużo, więc się nie poddaję.

Słucham Dżemu i pomyślałam, że tęsknię za gitarą. Chętnie bym pograła jak kiedyś. Ot, tak po prostu, do otwartego okna, do gwiazdek, do księżyca, do wschodu słońca, do ściany...
Bardzo to lubię, tylko gitary brak.
Na majówce będzie, to ją sobie porwę na chwilę i wraz z moim śp. Aśkiem pogram nad jeziorkiem.

Majówka już za niecały miesiąc.

A miesiąc pracowity. Szkolenie jedno za drugim, praca, szkoła, hiszpański, terapia, harcerstwo...

No i ten, ten mój najlepszy :)

Lubię mojego bloga.
Lubię czasami na niego wrócić i poczytać, przeanalizować i coś dopisać.
Teraz dopisuję.

Mało, bo godzina taka, że nie pamiętam kiedy ostatnio nie spałam o tej porze.
Zapieprzam jak dziki osioł. W sumie prawie na 2,5 etatu, ale nie narzekam. Dużo siły dają maleńkie sukcesy i z nich trzeba mi się uczyć cieszyć.
Po drugie jestem szczęśliwa, bo mam na kim się oprzeć i z kim przeżywać te radości i niepewności, chwile słabości i siły niezmierzonej.
Cieszę się, że mogę porozmawiać o tym z moim najlepszym przyjacielem i cieszę się, że może być dla mnie tym silnym męskim ramieniem, którego zawsze, może nie tyle co brakowało, a potrzebowałam.

Cieszę się, że to właśnie on...





I wiecie co? DUSZKA OTWORZYLI ZNÓW! :D

Kiedy w nocy budziłam się co kilkadziesiąt minut i przewracałam się z boku na bok, a przed oczami stawały mi różne scenariusze tego, co mogło stać się z kimś dla mnie ważnym, myślałam sobie- przyjdzie dzień i będzie dobrze.
Cóż, dzień przyszedł, a tu nadal kiepsko.
Myślałam na zmianę: panikuję, mam powody, histeryczka, o co tyle hałasu, przecież nic się nie mogło stać, a jednak...?
No i koniec końców okazało się, że moje obawy były nieuzasadnione, co przyjęłam z ulgą. W miejsce nieprzyjemnych odczuć związanych z niewiedzą, nastało rozczarowanie, zawód, trochę złości, żal, smutek, tęsknota, niemoc, duma, mogłam-się-tego-spodziewać-przeczucie.
To wszystko w jednej chwili.
Buzowało to we mnie i huczało, wydzierało się, parzyło w środku. Trochę nie mogłam tego znieść i nawet przez chwilę próbowałam wyżyć na rodzinie, ale ta myśl minęła.
Usiadłam spokojnie, obejrzałam bajkę, pośmiałam się, spróbowałam ostatniego z możliwych chwytów (nie podziałał), więc wycofałam się w siebie.
Poszłam na cmentarz do Babci, pogadałam z Nią trochę. Poprosiłam, żeby wstawiła się TAM za moją niepokorną głową i sercem.
Później wsiadłam do tramwaju zasadniczo w drugą stronę... Mimo to tramwajami numer 11, 2, 8 (Twarda <3 :D ) dotarłam do celu.
Poszłam do emsidonalda na kawę, później podreptałam starówką, powdychałam klimat Gdańska, sprawdziłam czy przypadkiem nie otworzyli Duszka i mam podejrzenia, że mogło się tak stać.
Przestąpiwszy próg św. Mikołaja dałam za wygraną. Już nie chciało mi się walczyć z tym wszystkim w środku, wszystko oddałam Szefowi.
I jak gdyby nigdy nic spłynęła myśl "Maleńka, odetchnij, daj sobie prawo do troski, daj sobie prawo do nerwów, zranienia... Pozwól sobie zaakceptować, że łatwo Cię zranić...".
No i tak zrobiłam. Przyznałam, że to, co dziś mnie zawiodło bardzo zabolało. Zdenerwowałam się, poczułam się zagrożona i wystawiona do wiatru, mimo że intencje z pewnością nie były takie...
Ja chyba po prostu zbyt wiele podobnych sytuacji w życiu miałam i narzuciłam zestawowi takich emocji i podobnych zdarzeń schemat, który teraz mi ciężko przełamać.
Z pomocą z Góry udało się.
Proszę o cierpliwość do mnie, jestem coraz bardziej rozgarnięta :)


Wielki Post jest dobry i potrzebny. Cieszę się, że mam kolejną szansę...

Wiosno, wiosno, wiosno, ach to Ty!

Przyszła od dawna oczekiwana i wytęskniona. Zobaczyłam ją w Krakowie, kiedy spacerowałam nad Wisłą i karmiłam gołębie preclem. Pierwsza przejażdżka na rowerze też zaliczona i też w Krakowie.
Z wiosną przyszło też odwlekające się choróbsko, które na jakiś czas posłało mnie na ławkę rezerwowych z wszelkich bardziej twórczych i wymagających nakładu sił zajęć. Do pracy iść będę musiała... Cóż...

A tak ponad wszystko, to czuję się baaardzo dobrze. Spokojnie i szczęśliwie.
Nie, żeby coś, żeby jakieś fajerwerki ani rewolucje. Po prostu... Jest dobrze.


"Dzień bez nas dniem straconym" :)

Pojadę do Krakowa, wrócę w poniedziałek i wszystko nadal będzie dobrze...

Wszystko załatwimy w poniedziałek, w Krakowie lubię mieć marzenia:)

Miałam ochotę wziąć przykład z kota i zamruczeć...

Mnie to już chyba do reszty pojebało...

Oddychaj, dziewczyno... Do tej pory mijało, tym razem też tak będzie...

Babcia jest już w lepszym miejscu. Umarła 17 lutego. Dawno nie widziałam jej twarzy tak jasnej i spokojnej... Strasznie tu pusto...

Ach, co za dzień.
Bardzo pożytecznie spędzony. A to dlaczego? A dlatego, że upiekłam dwie pieczenie na jednym ogniu. God bless złą pogodę i kiepską frekwencję klientów. Niby obsługuję, ale tak naprawdę, to na potęgę obrabiam fotki, żeby tylko mieć z głowy.

Ciężko jest. Bardzo ciężko. Coś takiego wisi nad moim domem, coś nieodwracalnego. Wszyscy to czują.
Babcia gaśnie w oczach. Nie je, bardzo cierpi, leki tylko przytłumiają ból, jej oczy krzyczą, że ma dość. A ja muszę jej wciskać na siłę te cholerne pyralginki, ketonalki i morfinki... Żeby nie krzyczała, żeby mogła chociaż zasnąć. Przez sen nie czuje aż tak, mimo że oddech ma ciężki i przerywany.
Co rano boję się otworzyć drzwi do jej pokoju, bo wisi nade mną świadomość, że mogę jej nie zastać już...
Z jednej strony, widząc co dzieje się z nami, z Nią i jak wszyscy cierpią i jak przeżywają każdy jęk bólu, bezsilność, niemoc, wyczerpanie, chciałabym, żeby Bóg zadecydował, że czas Babcię zaprosić do siebie... Bardzo bym chciała, żeby to już nastąpiło, bo wiem, że moje przeżywanie tego bólu jest malutkie w porównaniu z tym, co Ona przeżywa i co czuje. Bardzo nie rozumiem cierpienia... W ogóle go nie rozumiem.
Z drugiej strony nie potrafię sobie wyobrazić, że Jej nie ma. Była zawsze, o każdej porze dnia i nocy, na wyciągnięcie ręki, na zasięg głosu. A teraz miałoby jej nie być?
Wyobrażam sobie śmierć, jak wakacje, z których Ona wróci. Nie dociera do mnie, że jak to nastąpi, to tak się nie stanie. Nie wróci, zostanie tam, dokąd pójdzie na zawsze. My będziemy tu, Ona tam. I teorię znam doskonale, ale nijak nie umiem sobie tego przetłumaczyć, że w tej sprawie też tak będzie.

Mama daje z siebie bardzo dużo, po siostrze nie spodziewałam się takiej zaradności, tata też się jakoś trzyma- przynajmniej się nie załamuje. A ja? Ja karmię się każdym kęsem, który ona przełknie, dobijam się każdym jękiem w środku nocy, moczę poduszki słoną wodą i zaciskam zęby, gdy słyszęm, że jestem za wolna, za mało kumata, za mało zaradna, coś obiecałam i nie zrobiłam, przyrzekałam...
Tak naprawdę nic takiego nie ma miejsca z mojej strony. Staram sie nie zawodzić. Staram się nie odpowiadać na niesprawiedliwe zarzuty...
Tym bardziej boli, bo wiem, że nie są z Jej woli. Tylko powodowane bólem, chęcią rozładowania go...


Ciężko, ciemno i zimno.

Muzyka nie pomaga.

Budujemy dom.
Kamenica cztero albo trzypiętrowa z poddaszem i wieżyczką. Pod kamienicą piwnice rozciągające się szeroko poza granice murów.
W piwniach będzie winiarnia, kino oraz pub. Pub będzie delikatnie oświetlony żarowym światełkiem, spowity półmrokiem. Będzie w nim kilka stolików, naokoło których postawimy kanapy i fotele. Może znajdzie się kilka drewnianych krzeseł? Bar będzie z dębowego drewna, szeroki na kilka metrów, żeby pomieścić wszystko, co potrzebne do mikstur na każdą okazję i każdy nastrój.
Na parterze będzie mieszkał Alpinista, u którego obchodzona będzie Wielkanoc.
Pierwsze piętro rezerwujemy dla Pana Inżyniera. Odbywały się tu będą spontaniczne imprezy,a także posiadówy, które wymagają domowej atmosfery, a są zbyt ciężkie, by spędzać je w samotności. Tu będzie konkret.
Na drugim piętrze to ja rozbiję swój obozik.
Dwa pokoje. Sypialniane okno wychodzić będzie na wschód albo na północny-wschód. Szeroki parapet , szyba bez szprosów, żeby móc ogladać wszystkie gwiazdy bez zezowania. Jedna ściana cała w zdjęciach. Pozostałe ściany w kolorach wrzosowo-jagodowo-podobnych... Lampa z koralikowym abażurem będzie stała w kącie obok miękkiego fotela wypełnionego granulkami dopasowującymi się do ułożenia ciała. Na stoliku obok będą leżały okluary i będzie stał kubek herbaty- rodzaj będzie zależny od pory roku. Łóżko dwuosobowe, bo lubię się rozwalać, a Anioł Stróż niestety musi się gnieździć w nogach (tym bardziej nie jednoosobowe) będzie stało we wnęce, która gdzieś będzie musiała być. Wnęka będzie zwieńczona drewnianym stropem. Na ścianie krzyżyk. Pod oknem będzie stało olbrzymie drewniane biurko z szufladami, a przy nim krzesło z narzutą, którą kiedyś wydziergam na szydełku (jak już będę miała krzesło). Na biurku laptop, który posiada edytor tekstu, odbieracz maili i Heroesów III.
Ach...
Marzenia...
Na trzecim piętrze będzie mieszkał Przyjaciel i też będzie miał git. U niego będą sylwki i śniadania po imprezie...-tak to sobie wyobrażam.
Reszta śniadań i kolacji u mnie dla chętnych.
Moja kuchnia będzie w tatrzańskim stylu- cała w drewnie, z dużym stołem po środku, szafką pełną rozmaitych kubków i herbat. Będzie w niej zmywarka i to tyle z burżujstwa...
Na samej górze, na poddaszu będzie biblioteka ze wszystkimi książkami, jakie będziemy chcieli mieć. W wieżycce urządzi się czytelnie i obserwatorium wschodów, zachodów słońca, gwiazd, księżyca i tego, co się dzieje na ulicy.
Każdy w tym domu będzie szczęśliwy.
Alpinista pewnego dnia przyprowadzi piękną kobietę, która wpatrzona w niego jak krajobraz ze szczytu pogrążonego w chmurach przenikanych przez słońce, zechce zamieszkać z nami na partrze i wtedy ja będę miała z kim poplotkować.
Nie wiem co się będzie działo na pierwszym piętrze, bo nie mogę wszystkiego wiedzieć, części nie chce, ale jedno wiem na pewno... Będę tam przechodzić na paluszkach, po cichu, żeby nie zbudzić niczego, co powoli zasypia. Już teraz.
Moje pięterko zapełni się Ignacym, Iwonką, Robertem, Mają, może Konradem i Pawłem (albo Szymonem, albo Kazimierzem) i może jeszcze Agatką i Mikołajem. A może wszystkimi? I będzie bardzo wesoło i będzie tam pełno miłości i wolności. Spokoju i dużo Aniołów Stróżów. I wszyscy będą się wspierać i wkurzać, kochać się i docinać sobie, bo dobrze, jak nie za dobrze. Może pojawią silne, męskie ręce i szlachetne serce, by ogarnąć swoją siłą i zaradnością cały bajzelik. Może pojawi się miłość wielka i jedyna. Może uwierzę, że mam do tego prawo i że naprawdę biorę w tym udział.
Powyżej będzie mieszkał playboy filantrop, który będzie doskonały przyjacielem wciąż i nie pozwoli, by komukolwiek stała się krzywda i by ktokolwiek jakoś dłużej niedomagał z powodu doła czy innej bzdury.
Jak dom długi i szeroki będzie latał pasiasty rudy kot o imieniu, które wymyśli mu playboy, bo jest w tym dobry. A za tym kotem będą biegały jeszcze dwa.

Takie mam marzenie...

Myślałam, żeby rozpocząć tą notkę słowem "kurwa!", ale nerw przeszedł rownie szybko, jak się pojawił. Ustąpił miejsca małemu smutkowi i lekkiemu zawodowi.
Zawód wynika z kilku rzeczy.
Pierwszą z nich niezaprzeczalnie jest fakt, że wczorajsza impreza skończyła się o wiele gorzej niż by mogła, a następstwa były nieprzyjemne w skutkach. Są.
Drugą sprawą jest to, iż ubzdurałam sobie znowu coś. Nic, z czym nie mogłabym sobie poradzić w ciągu kilku tygodni. Zawsze jednak coś, to coś i jak teraz już wszystko zostało rozsupłane i powiedziane, to zastanawiam się "Dziewczyno, aż tak lubisz sobie gmatwać w głowie, że dajesz się samej sobie wciągać w takie dziwne rzeczy?". Booo... dodam, że samo stwierdzenie "let's be friends" nie styka do ugaszenia ogienka, który gdzieś tam po drodze się w sercu rozpalił. Ale, ale! Jest nadzieja, że jeśli nie będę tego ognia podsycać, a taki jest plan, to się sam wypali. Teraz to tylko nie bawić się butelką z benzyną i zapłkami. Dam radę?
Trzecią rzeczą jest to, że w chwili najbardziej krytycznej nie było przy mnie kogoś, na kim najbardziej polegałam... Niby się później wytłumaczono, ale przykrość została. Do tego też potrzeba czasu.
Intensywnie rok się zaczął, bardzo... Nie za bardzo. Dobrze. Teraz zwalnia i może zacznie się normować.
A do wielkich, wzniosłych chwil pozostał jeszcze rok... Taki dostałam komunikat z góry, więc trzeba się uzbroić w cierpliwość po zęby i zająć się czymś. Dużo rzeczy czeka. Nie będę sobie robić listy.
Wracając jeszcze na chwilę do smutku, to wszystkie zawody są nim zawoalowane. Przejdzie, zawsze przechodzi...
Tylko czy zawsze musi boleć?
Taaaaaak, zdecydowanie to boli... I mimo że to już któryśtamsetnyrazycośdopotęgientej raz, to nie potrafie w sobie wyrobić jakiegoś mechanizmu samozachowawczego, dzięki któremu bym się uchroniła przed tym zbytkiem.
Co bym nie mówiła, iloma "kurwami" bym nie rzuciła, jak bym się nie zachowywała i z czym bym sobie nie dawała rady, to jednak bardzo łatwo można mnie zranić i doprowadzić do stanu w jakim się teraz mniej więcej znajduję. I z każdym zawodem coraz łatwiej mi to zrobić.
Po wczorajszym czuję się na pół gwizdka, czyt. żałośnie i naprawdę smutno.

Ile czasu trzeba dojrzewać, żeby dojrzeć do życia?

Żeby nie było tylko minusów, to imprezę uważam za bardzo fajną, mimo mej niedyspozycji oraz wyrażam swą głęboką wdzięczność za przytarganie mnie do domu. Bardzo dziękuję ;*

Orły, sokoły, herosy- nic z tych rzeczy. Chciało by się czasem po prostu zwyczajnego, normalnego chłopa, który ma własne zdanie i potrafi go bronić.
Chciało by się czasem bez pytania i bez tłumaczenia, że to nic nie znaczy, posiedzieć, pogadać, napisać dobranoc, przytulić się, uśmiechnąć, posłać buziaka czy coś na kształt tego. Ot, poromansować.
Ale to nie takie łatwe. Tutaj trzeba liczyć się z tym, że dla niektórych czułość nie wykraczająca poza granice przyzwoitości, delikatny flirt, to od razu deklaracja małżeństwa w przyszłości i kilkoro dzieci.
Mój któryś szczebel piramidy potrzeb nie zostanie osiągnięty, bo nie wszyscy są tak otwarci i tak bezpruderyjnie dążący do zaspokajania pragnień. W tym wypadku moich.
Straszna ze mnie egoistka i powinnam się wstydzić. Chyba. Chyba, bo nic takiego nie czuję, a co więcej uważam to za normalne i że mam do tego prawo.
Idąc za radą mojego katolickiego przyjaciela, wyluzowuję i nie cisnę.
Przyznam, czasami mnie nachodzi takiego coś, co aktywuje rozmaite wspomnienia i składa z nich nadzieję, ale z drugiej strony chyba już jestem na tyle duża, że umiem takie wrażenia zaszufladkować i nie pozwalać włazić sobie na głowę pragnieniom, których spełnienie może poczekać, a co za tym idzie, przynieść jeszcze większą satysfakcję. Czasami naprawdę warto coś przetrzymać i nie wypełniać od razu, byle jak...
Warto czekać. Zwłaszcza, gdy patrzy się na blizny i poparzenia z przeszłości. Warto włączyć tryb cierpliwości, zawinąć się w kocyk spokojnego oczekiwania i nie dawać się ponieść emocjom w zły sposób. Najlepiej rozładować jakoś nieinwazyjnie. Ot, napisać coś, wygadać się przyjacielowi albo sobie poprzeklinać kwieciście w dźwiękoszczelnym pomieszczeniu tudzież w szczerym polu. Można też pośpiewać i potańczyć, można iść spać. Dużo jest sposbów. Można szukać ulubionego albo wybrać jeden i sobie go używać.
Ja, wypisawszy się powyżej oraz wygadawszy wcześniej, a także pobluzgawszy siarczyście i pośpiewawszy anielsko, udaję się pod gęsie góry, gdyż organizm mój nie wytrzyma kolejnego spadku temperatury. Oczy buntują się przeciwko kolejnej porcji światła i kolejnej linijce literek do przeczesania.
Dusza moja pragnie wydostać się na chwilę w świat. Ciało niechaj spocznie w otoczeniu poduszek, opatulone kołderką, w towarzystwie susłaka Levisa, emocje niech trochę opadną, oddech niech się wyrówna. Jutro niech sobie poczeka...

A kiedy skończy się zima
Kiedy zimny, biały proszek sypać przestanie
Kiedy zielone życie z ziemi wytryśnie
Kiedy rozwiną się szaliki i kurtki upadną

Ujmij w ciepłe moją zmarzniętą buzię
Otrzep z rzęs płatki zimnego śniegu
Ogrzej oddechem mój policzek
Kiedy wiosna się zaczyna

Bez wątpienia lubię być kobietą.
Lubię być silna i delikatna. Uwielbiam, gdy nie mogę poradzić sobie z mocno zakręconą butelką, a za chwilę zjeżdżam z wielkiej góry z wielką prędkością, zostawiając za sobą opadające płatki śniegu i kilku leżących facetów.
Bardzo lubię radzić sobię z wbijaniem gwoździ, wieszaniem żyrandola i malowaniem ścian, a gdy przychodzi co do czego, nie mieć siły, by przenieść zgrzewkę wody...
Ponad wszystko chwalę sobie godzinne przygotowania przed imprezą, uwielbiam babskie posiaduchy, lokówki, prostownice, podkłady, pudry, tusze do rzęs, sztaple cieni do powiek, góry rajstop, sukienki, spodnie, spódnice, bluzki z cekinami. Przepadam za klimatem takich przygotowań. Każda każdej pomoże, powie, że jest zajebista i że inne szans nie mają.
Kocham efekty. Kocham wychodzić, gdy kobiety wypuszczą mnie z rąk. Kocham przechodzić obojętnie obok kogoś, dla kogo większość tej drogi przez alergię na cień do powiek i słyszeć krztuszenie, a potem gwizd- i to nie jakiś prostacki i ordynarny, ale taki z podziwem i wrażeniem.
Do tego nie potrafię się obyć bez sprawdzenia efektu, jaki się wywołało i stwierdzenia, że zamierzony został osiągnięty.
Po wszystkim bardzo lubię zasypiać objęta ramieniem, które z powodzeniem zastępuje grzejnik i w dodatku dopasowuje się do mojego ułożenia...
Sprawia mi miłe odczucia pożegnanie, kiedy on całą drogę nic nie mówi, tylko patrzy, a potem przytula tak, że przez najbliższe dwa dni nie można normalnie oddychać.
Lubię babskie spotkania i stwierdzanie faktów. Lubię mówić, słuchać kobit.
Cieszę się, że nie jestem sama w swoim poznawaniu dobrej strony kobiecości. Cieszę się, że jestem wsród silnych kobiet i wiem, że to dobra droga.
Silne cechy charakteru wcale nie świadczą o jej braku kobiecości, tylko są budulcem wieży, po której powinien wspiąć się prawdziwy mężczyzna, by zdobyć tą wartościową.

HYMN SYLWESTRA 2010/2011